Nu is het inmiddels ook gewoonte geworden om John met een weekje weg te verrassen in de periode van zijn verjaardag. Toen ik dan ook een piepkleine advertentie zag in de Volkskrant over zeilen op de Duitse wadden, had ik al snel de beslissing genomen. Dat gaan we doen! Het is een groter schip, er is bemanning aan boord, voor eten wordt gezorgd, m’n liefje wat wil je nog meer ……. Enfin, John wist inmiddels dat we naar Cuxhaven moesten, maar onderweg daar naartoe heb ik hem pas verteld wat de plannen voor die week waren. Dat was een verrassing, en: “durf jij dat ook?” Ja, ik durf dat ook, zeker toen we aankwamen en de Najade zagen liggen, wist ik: dat komt wel goed. Het was uiteraard wel wennen met al die vreemde mensen om je heen aan boord, maar Hans wist al snel met zijn verhaal een beeld te schetsen over de week die we met elkaar zouden doorbrengen en we kregen er steeds meer zin in.

Helaas werd het weer iets minder, de zon bleef achter de wolken en er stond behoorlijke wind. Maar eenmaal uitgevaren, deed je gewoon wat gedaan moest worden en liet ik het allemaal maar over me heen komen. Wind, water, kou, het maakte me niets meer uit. Ik heb genoten! Dat kwam natuurlijk ook doordat ik heel veel vertrouwen in onze schipper Hans kreeg, toen ik zag hoe hij de dingen en de mensen aanpakte. En zijn matroos Freya. Ze is nog jong, maar die wordt zelf nog eens schipper! Fantastisch zoals zij jong en oud, schipper en schip in de gaten hield en de taken verdeelde.

Voor je het wist was er alweer een dag voorbij. Alle dagen anders, varen op de open zee (windkracht 8!), bij een eilandje aanleggen, droogvallen, in een havenplaatsje aan de kust overnachten. De zeehondjes gezien, en zelfs een Jan-van-Gent! Het had werkelijk alles wat we ons ervan hadden voorgesteld. Het “mooi-weer-varen” doen we wel met ons eigen scheepje, maar de ervaring met alle dagen behoorlijk wat wind, is me niet tegengevallen. En elke keer wanneer ik de foto’s van deze reis bekijk, ben ik weer een beetje weg uit de Randstad!

Zeilen in Denemarken

Waddenzee zeilen in de meivakantie; hier een (foto)impressie.

Een jaar zonder een tochtje op de Najade voelt voor mijn dochter Iris en mij als niet helemaal compleet. Zeilen over de Waddenzee met haar droogvallende zandplaten, schreeuwende meeuwen en zilte zeelucht is zo heerlijk om uit te waaien en even te ‘resetten’. Of wat langer onderweg, bij Stralsund, Hiddensee en het eiland Rügen met die prachtige krijtrotsen (bovenin Noordoost-Duitsland), ben ik even weg van alles. Wat komt de Najade op een idyllische plekjes!

Hans en Janet zijn dan ook geweldig in het bedenken van bestemmingen waar ik zelf nooit op zou komen. En ze weten dat niet de bestemming het doel is van de reis, maar de reis zelf. Zo vind je jezelf terug in de stromende regen, verwoed draaiend om het zwaard, het zeil (of nog erger: het anker) omhoog te krijgen. En dan denk je: is dit leuk? En gek genoeg is altijd het hartgrondige antwoord: Ja!

Niemand keert terug van een reis zoals hij vertrokken is. Heb je ooit het geluk gehad de zee te zien licht geven? Ik ben er verrukt van, als ik midden in de nacht met een schijnwerper naar boeien (of ‘takkenbossen’) zoek en zie dat elk golfje licht geeft. Ik weet nooit van tevoren wat er gaat gebeuren; ik laat me verrassen door de wind, de zon, de vogels, de natuur.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat dat verveelt.
Dat geldt ook voor de groepen. We hebben vaak in eigen gezelschappen gezeild, maar ook regelmatig met individuele reizen. Binnen de kortste keren is er een bepaalde band binnen de groep.
 

Info bij schipper Hans Vlasbloem, 06-53290188 of vofzandbank@planet.nl
 

Er ontstaat er een leuke en ontspannen sfeer waarin mensen graag met elkaar samenwerken. Ik ben altijd onder de indruk hoe Hans dat doet: hij zorgt ervoor dat niemand buiten de boot valt en er gewoon kan zijn met zijn eigen kwaliteiten en zijn eigen persoontje. Ik denk dat ik dat nog wel het meest bijzondere vind.

Veel plezier als je jouw eigen ervaring opdoet op de Najade!

Marleen Buwalda

Drie dagen ouder-kind reis in de meivakantie. Mét voorovernachting, want Zoutkamp lijkt ver weg. Maar eigenlijk is het natuurlijk maar een klein uur rijden vanaf Harlingen. Parkeren in Zoutkamp is makkelijk en gratis. De Najade ligt op een mooie, rustige plek aan de steiger. De kinderen die al eerder gekomen zijn spelen met stukjes riet (bootjes!) en verkennen hun omgeving. De Najade is knus; ik deel een hut met mijn jongens. Iedereen heeft de ruimte. We maken een plan voor de reis; Schiermonnikoog heeft een festival, dat we in het programma betrekken. De volgende morgen krijgen we zeilinstructie van schipper Hans. Begrip van de zeilerij zorgt voor zelfvertrouwen en dus voor meer plezier bij de tijdelijke bemanning; de gasten. En zeker bij de grotere kinderen. Vanaf Zoutkamp naar het Lauwersmeer vaar je het eerste stuk over het verlengde van het Reitdiep. Hier kun je nog goed zien dat de zee hier vroeger kwam. Kronkelig, vlak en kaal. Prachtig!

Uiteraard vallen we droog. Het anker valt, maar niet helemaal naar de zin van de schipper, dus sleurt de bemanning het anker een heel eind door de modder. Daar krijg je honger van! en natuurlijk ook van scharrelen over de platen, vissen, wandelen en fietsen op de wal. Gelukkig hebben we catering aan boord. Janet heeft alle boodschappen al gedaan en kookt ook verrukkelijk. Alles vers en je merkt dat zij haar leveranciers met zorg uitkiest. We vieren de verjaardag van Floor met appeltaart, zelf gebakken door alle kinderen samen. Ondanks grote leeftijdsverschillen kunnen alle kinderen zich prima met elkaar vermaken.

We komen inderdaad op Schiermonnikoog. We zijn wat te vroeg voor het festival, maar wél op tijd voor Koninginnedag. En omdat we 's ochtends niet weg kunnen komen uit de haven, doen we mee aan het feestgedruis. Al gauw zoeken we toch de duinen op. De kinderen en Freija, de maat, laten zich van een hoog duin helemaal naar beneden rollen. Zand in ogen, haren, broekzakken.

's Middags moeten we helaas weer richting Zoutkamp. We hebben een beetje haast, want vanavond komt er weer een andere groep aan boord. Maar van Schiermonnikoog naar Lauwersoog is maar een eindje. En vandaar naar Zoutkamp mag best even duren. De gasten geven elkaar een lift naar huis of halte. 

We hebben een mooie reis gemaakt met de Najade. Weliswaar veel te kort, maar dat maken we de volgende keer wel goed. Want we komen vast nog eens terug.

Eelkelien, Frits en Adriaan. Met dank aan Jennifer voor de mooie foto's.